Ronde van Vlaanderen, 97ste editie, zaterdag 3 april 2010
Vrijdagmorgen 2 april om 11 uur samen met Gea, Johnny en Dorien vertrokken richting Gent om de volgende dag deel te nemen aan de Ronde der Rondes , de Tour of Flanders. ‘s Morgens kwam er nog een mailtje binnen met de mededeling dat er 20.000 tourrijders zouden vertrekken voor de 3 te rijden afstanden , 75 – 160 – en 255 km. Na de gebruikelijke files kwamen we omstreeks 16.30 uur aan in ons hotel, echt midden in de stad, perfect voor de dames die de volgende dag lekker zouden gaan stappen in Gent. Fietsen achter slot en grendel, bagage naar de kamers en op naar de hotelbar voor een eerste glas Belgisch bier. Johnny kende een paar pizzeria’s dus een uurtje later zaten we heerlijk aan de pizza en wijn. Even de strategie voor de volgende dag doornemen, waar we elkaar eventueel zouden kunnen treffen. Mijn voorbereiding was nou niet echt wat je zegt super, dus een paar hellinkjes had ik al voorzichtig doorgestreept. Maar ondanks dat bleven de mooiste en bekendste over. Na de gezellige avond om 12 uur naar bed om de volgende morgen om 7 uur aan het ontbijt te zitten.
Zaterdag 3 april: We schuiven als eersten aan bij het ontbijt, supergoed verzorgd met alles wat goed is voor een lange dag fietsen. 3 kwartier later zitten we in de auto op weg naar de startplaats Ninove op zo’n 40 km rijden. De weersverwachting is niet echt rooskleurig maar we hopen met droog weer te vertrekken en nemen onze maatregelen. We kunnen tot 10 uur starten en om 9.45 vertrekken we voor de tocht, het miezert wat en we rijden richting westen naar Oudenaarde, de eerste 40 km zijn er geen noemenswaardige hellingen volgens het tourschema maar toch stijgt het lekker en de benen worden al lekker warm. Ook de kasseien stroken laten niet lang op zich wachten en worden verrast met een kilometers lange strook waar werkelijk je hele lichaam door elkaar wordt geschud. Ook het miezeren is overgegaan tot een beste regen en we trekken onze regenjacks aan. Vanaf Nederzwalm-Hermelgem gaan we richting zuiden en hebben de stevige wind pal tegen, er ontstaan groepjes en iedereen probeert zoveel mogelijk uit de wind te rijden, als je er af gereden wordt is het zwaar om weer aan te pikken. Door het gedrang wordt de groep zeer compact en het is oppassen geblazen voor valpartijen. Het is een ruime 20 kilometer en een lekkere pittige aanloop naar de eerste serieuze klim. Net na Oudenaarde hebben we in Melden onze eerste bevoorrading, snel een banaan, koek en wat sportdrank en door, we zijn beiden al doorweekt en we soppen in onze schoenen en handschoenen, hopelijk drogen we nog wat op anders wordt het een zware dag.
Bij Berchem gaat Johnny op weg naar de Kluisberg en Knokteberg en ik draai meteen de Oude Kwaremont op, een lange spekgladde kasseien beklimming. Het feest is begonnen, de hellingen volgen elkaar zeer snel op en er zijn er in totaal 14 te overwinnen. Bij het doek van de 75 km staat mijn teller op 65 km, dus slechts 10 km gemist in de 1e lus.
Gladde kasseien op de Kwaremont.
Het wordt droog en zo nu en dan komt zelfs de zon erbij, de ene na de andere bekende beklimming komt voorbij. Na de Oude Kwaremont volgen de Paterberg, Koppenberg, Steenbeekdries, Taaienberg waar Tom Boonen de afgelopen 2 weken tijdens de E3 prijs en Gent Wevelgem liet zien hoe hard hij hier omhoog kon komen en iedereen achter zich liet, echter zonder resultaat; het was veel te vroeg in de koers. Dan volgt de Eikenberg: één van de langere hellingen waar ik net gestopt ben om een foto te schieten als Johnny achter me staat en we samen aan de beklimming beginnen.
Het gaat boven verwachting en wil eigenlijk voorkomen dat ik kapot ga voor aanvang van de Muur omdat het hierna nog 24 km is richting de finish in Ninove en we de lastige Bosberg ook nog krijgen. Mijn plan is dan ook om nog een kleine lus af te steken en na de Molenberg richting Brakel te rijden en Johnny te treffen op de volgende bevoorradingspost. Hierdoor mis ik de Leberg en de Berendries.
Het is ondertussen weer stevig gaan regenen en als ik in Brakel aankom begint het te hozen en te hagelen en we duiken met een complete groep een fietsenzaakje binnen waar de eigenaresse en dochter verbaasd staan te kijken naar zoveel klandizie. Maar op wat binnenbandjes na wordt er weinig gekocht. Na een minuut of vijftien is de hoosbui weggetrokken en rij ik door naar de Red Bull pitstop, het zacht regenen gaat wederom over in een stevige bui en na een klein half uurtje treffen we elkaar weer en wetende dat we het de laatste 40 km. niet meer droog zullen krijgen stappen we op. We zijn koud tot op het bot en de straffe wind helpt niet echt mee om wat op te warmen .
De Muur&Kapelmuur
We rijden de N493 op richting Geraardsbergen en voor het eerst zal ik “De Muur” beklimmen, de aanloop alleen al is imponerend en wetende dat het ergste nog moet komen klim ik gestaag door en na wat draaien en keren kom ik op het bekende gedeelte van de klim, het slechtste kasseinenstuk met 19,8 % stijging en spekglad van de regen. Vóór mij is een valpartij en ik kan niet anders dan het publiek in rijden en kom eveneens ten val. Het is zwart van de mensen, rijen dik staan ze te kijken vanaf de voet in Geraardsbergen tot aan de Kapel op de top.
Ik zit vast in mijn pedalen en het is zo glad dat ik naar beneden glij over de stenen. Toeschouwers helpen me overeind en het is zo glad dat lopen geen optie is dus opstappen en proberen snelheid te maken op het steilste gedeelte. Wetende dat iedereen toekijkt lukt het me om zonder problemen de top te halen al had deze geen honderd meter verder moeten liggen.
Johnny is zonder problemen boven gekomen en staat inéén geschrompeld van de kou tegen het Kapelletje te wachten. Hij trilt als een bladveer en is niet meer warm te krijgen. Geen pauze, opstappen en verder richting de laatste helling, de Bosberg. De laatste in een reeks van veertien (tien voor mij) en met zijn 980 meter en 11% max. nog een lekkere kuitenbijter voor we het laatste stuk richting finish gaan.
We schakelen beiden op het grote blad en rijden in volle vaart naar Ninove, het overgrote deel heeft het wel gehad en legt rustig de laatste 20 km. af. Wij niet, we zijn koud en willen maar één ding, finishen, omkleden, verwarming op 30 en terug naar het hotel en douchen en eten en Belgisch bier. Met een 40 km/h rijden we naar Ninove en leveren onze stuurbordjes in om daarna op zoek te gaan naar onze auto. Want waar stond die ook weer, na een half uur hebben we hem gevonden. Onze kilometertellers staan op resp. 160 en 135 km. De rest ging volgens plan en om 18.30 uur zijn we terug in Gent.
Zondag 4 april. We genieten van een uitgebreid ontbijt en zitten uren te tafelen en nemen onze plannen door. Waar gaan we vandaag de koers bekijken en gaan we proberen om van het éne naar het andere punt te komen of zoeken we een mooi punt en blijven we daar.
We checken uit, fietsen op de auto en rijden door het Vlaamse land naar het zuiden en laten de dames genieten van de eerste kilometers lange kasseienstrook van onze tocht. Na een klein uurtje komen we aan in Zegelsem aan de voet van de Leberg. Auto geparkeerd voor het plaatselijke “Wielerlokaal” en hebben onze 1e rangs plekken ingenomen voor de beide flatscreens, we zaten net alle vier toen het café volstroomde en bommetje vol was en de mensen in de deuropening en op het terras mee zaten te luisteren naar de koers.
In het cafe voor de TV
Onvoorstelbaar hoe populair het wielrennen hier is, en een superrelaxte sfeer. De zelfde gekte die wij Nederlanders hebben met het schaatsen.
Na een paar uur koers kwam het moment om live te kijken naar de beklimming van de Leberg. Op de beklimming van de Molenberg, op 7 km van waar wij zaten waren Tom Boonen en Fabian Cancellara samen ontsnapt en reden met kleine voorsprong op kop. De Belgen werden dus compleet gek en dachten al aan een herhaling van vorig jaar. We snellen naar buiten en lopen de helling op om een mooi punt te vinden. De reclame caravaan en de eerste motoren passeren en het publiek wordt zenuwachtig. Johnny staat foto’s te maken en ik maak video opname’s als Cancelara en Boonen langs flitsen, niet ver daarachter de volgers, met Lance Armstrong en nog 2 Raborenners waaronder Gesink die even verder er beiden af zouden moeten. Het peloton is de laatste 10 km behoorlijk versplinterd, dus we zien verschillende groepjes voorbij komen. Daarna snel terug naar het “lokaal” om de finish te zien.
Na live beelden terug naar het overvolle café.
De dames dachten dat dit het wel was, maar bij een wielerklassieker hoort een finish, en wat voor één: Fabian Cancelara rijdt zo weg bij Tom Boonen en rijdt weer één van zijn befaamde tijdritten, met 50 km richting Ninove waar hij met ruime voorsprong de Ronde van Vlaanderen wint: schitterend. Het Belgisch publiek in het café klapt vol respect voor de winnaar en kan er mee leven. Cancelara is gewoon de betere renner en niet te verslaan op dit moment.
Wij stappen in voor de terugreis en rijden richting Nederland maar niet voordat we onderweg nog even stoppen voor de Belgische frieten met mayo.
Al met al een supermooi sportief en gezellig weekend, zeker voor herhaling vatbaar.
Bert