Eierrace 5 april 2010

Traditiegetrouw wordt tweede paasdag de eierrace gehouden op de baan in Emmen. Na een mooie wedstrijd kon ik op het laatst door conditiegebrek niet meer meesprinten voor een hoge klassering. Nu is sprinten toch al niet zozeer een specialisme van mij maar als het mogelijk is wil ik op het laatst nog wel eens een poging wagen en de sprint vroeg aangaan. Dit keer zat dat er niet in en werd ik uiteindelijk 21e.

Na de eierrace waren er niet zoveel wedstrijden of ze waren te ver rijden voor mij. Natuurlijk wel de Ronde van Drenthe en de Amstel Gold Race gereden wat ook hele leuke evenementen zijn. Tijdens de AGR was het zowaar eens uitstekend weer, prachtig zonnig en geen regen.

DK Emmen 24 mei 2010

Net zoals 2e paasdag de eierrace wordt verreden wordt traditiegetrouw 2e pinksterdag het DK verreden. Een onstuimige dag hadden wij voor de boeg. Gelukkig geen regen maar wel een harde wind die nog wel eens parten kon gaan spelen. De masters van 40+ en 50+ starten te samen zodat een mooi peloton renners van start ging. De omloop kent een kleine passage met klinkers en laat nu precies daar de wind op de kant staan. Ook op ons niveau staan ware teams aan de start om een van hun leden DK te laten worden. En door deze teams wordt dit gedeelte dan ook aangegrepen om het gas flink open te trekken. Gevolg was dat er behoorlijk wat renners af moesten. Gelukkig kon ik mij voorin handhaven toen wederom bij het ingaan van de bocht, de klinkers op, er weer flink tempo gemaakt werd. Er viel een gat en een groot gedeelte van de renners moesten eraf. Met een uiterste inspanning kon de 1e jaars 50+’er Henk Lunenborg tevens Peddelaar nog weer aansluiten. Met wat hulp kon hij zich handhaven en zagen wij ook nog kans om de enige ander 50+ eraf te rijden door flink op de kant te zetten. Uiteindelijk werd ik 15e en Henk DK!

Leuk detail om te vermelden is toch wel dat mijn 90 jarige schoonmoeder aan de baan stond te genieten van wat er allemaal plaatsvond. Ikzelf had nooit verwacht dat zij nog een wedstrijd van mij zou komen kijken en vond het dan ook prachtig dit mee te maken. Maar ook Gea, Daisy en Samuel stonden mij aan te moedigen tezamen met vrienden Eef en Alie Russchen.

Scharenborgronde van Eibergen 29 mei 2010

Met de redelijke benen van Emmen tijdens het DK reisde ik samen met Geo Gils af naar Eibergen om daar een omloop te rijden. Eibergen heb ik goede herinneringen aan omdat ik daar een paar jaar geleden als 2e ben geëindigd. Helaas zat dat er dit jaar niet in vanwege een aantal valpartijen in het begin. Na wat ingereden te hebben en samen met Geo het parcours weer te hebben verkent werd er gestart in onze klasse. Eibergen kent altijd een groot aantal masters zo ook dit jaar. Maar helaas hadden wij nog geen ronde afgelegd of de eerste valpartij ontstond op een lange brede weg. Soms denk je hoe kan het gebeuren. Vanwege een uitwijk manoeuvre kwam ik even in de berm terecht maar ging al gauw in de achtervolging op het peloton dat zwaar uitgedund de vaart er in zette. Met een behoorlijke inspanning toch nog in de finish straat aan kunnen sluiten. Helaas duurde dat ook niet lang want wederom binnen een paar kilometers een nieuwe valpartij. Ik had nog niet kunnen opschuiven en belande dus weer op achterstand. Met een stevige tegenwind probeerde ik nog wel weer aan te sluiten maar dat ging niet lukken. Mijn rondes vervolgens met een klein groepje uitgereden (als training) en samen met Geo weer naar huis gereden.

Ronde van Muntendam AA 20 juni 2010

De kalender van de amateurs B is voor dit jaar veel minder omvangrijk dan andere jaren. Waarschijnlijk als gevolg van de mindere economische tijden en heb daarom voor de jaarwisseling besloten om een licentie A aan te vragen voor het seizoen 2010. Dit criterium is mijn eerste AA wedstrijd. Anders dan bij de masters staan hier mannen van allerlei leeftijden aan de start. Sommige mannen zouden een zoon van mij kunnen zijn. In het noorden van het land is de wieler vereniging Omega behoorlijk actief. Zo ook organiseren zij deze ronde van Muntendam. Met ongeveer 100 renners aan de start een druk bezochte wedstrijd. Van begin af aan een hoog tempo, de wedstrijden worden ongeveer met gemiddelden tussen 40 en 45 km per uur verreden. Maar soms bij aanvang, om een vroege schifting te forceren, worden snelheden van 55 tot 60 kilometer bereikt. Zo ook op deze zondag. Het is voor mij aan het begin dan ook vaak hard werken om het contact niet te verliezen maar naar verloop van tijd wordt het steeds makkelijk en kan ik zelfs in de voorste gelederen meedoen. Ook op deze zondagmiddag nog even geprobeerd om samen met Gert Mulderij de aansluiten te maken op een kleine kopgroep maar dat werd niet meer toegestaan door het peloton. Uiteindelijk in de eindsprint werd ik 30e.

Ronde van Gramsbergen 26 juni 2010

Een masters wedstrijd dit keer. Dit weekend heb ik twee wedstrijden op mijn agenda staan. Begin juli is het NK en daar heb ik een uitnodiging voor gekregen. Met prachtig weer op de fiets samen met Henk Lunenborg naar Gramsbergen. Voor ons is het wat langer inrijden een voorwaarde geworden zo langzamerhand. Het gevolg van ouder worden. Henk en ik waren beide actief tijdens deze mooie omloop net buiten Gramsbergen. Ikzelf een paar keer met een groepje mee en Henk op zijn beurt ook en probeerde nog een keer naar een groepje toe te springen maar het mocht allemaal niet gebeuren. Er werd gehoorlijk op elkaar gelet en als een bekende als Freddy Keller weg ging of meezat in een groepje werd die al weer snel bijgehaald. Uiteindelijk werd er gesprint om de dagzege wat mij niet zo goed ligt dus zat er niet meer in dan 21e.

Ronde van Peize 27 juni 2010

Met nog zware benen van de vorige dag toch maar op pad naar Peize. Wederom een AA wedstrijd met maximale inschrijving in de straten van het prachtige dorp Peize. Van begin af aan met zeer warme omstandigheden een moordend tempo. Mijn teller heeft meerdere malen 60 km per uur bereikt. Aan het begin dus weer voor mij hard werken maar omdat dit een iets langere wedstrijd is werkt dat in mijn voordeel. Zo kon ik ook het tweede gedeelte naar voren oprukken. Een flinke valpartij nog ontwijkend (een renners keek naar beneden om zijn bidon te pakken en lette niet op) hield ik stand bij de eerste 35. In de laatste rondes nog mijn uiterste best gedaan om wat op te schuiven waardoor ik 24e ben geworden van de uiteindelijk ongeveer 45 gefinishte.

NK Aalten masters 40+ 4 juli 2010

Met een degelijk voorbereiding naar het NK. Een dikke week voor het NK officieel de uitnodiging ontvangen. De technische commissie moest toestemming geven om op het parcours met 180 masters 40+ te starten. Het wielrennen op middelbare leeftijd zit behoorlijk in de lift waardoor er zelfs een ware selectie werd gehanteerd. Maar ik mocht dus aan de start verschijnen. Samen met mijn “trouwe fan” echtgenote Gea, haar moeder van 90 en Daisy en Samuel naar Aalten gereden. Prachtig weer lekker warm en een matige wind. Ik had er zin in. Tijdens de verkenning kwam ik er achter dat er een heel lastig stuk zat in de omloop. Om buiten het dorp Aalten te komen werd er langs een watertoren gereden. Aangezien je hier het achterland in ging maar ook weer terug kwam werd de al smalle weg door hekken verdeelt. Dat dit nog parten zou spelen kwamen een aantal renners nog achter. In de omloop zat ook de Robert Gesink bult die vernoemt is naar……jawel! En de finish straat  liep ook lekker op. Eentje waar je benen op den duur wel warm voelt worden. De hele wedstrijd was het peloton compleet. Tot zo’n 4 rondes voor het einde waar een 3 tal op avontuur trokken. 2 rondes voor het einde zaten daar nog eens 2 renners achter. Ik was ondertussen opgeschoven naar de kop van het peloton en bij het passeren van de start/finish nam ik de kop over en heb gedemarreerd. In 1 streep heb ik de aansluiting gezocht met de 2 renners tussen het peloton en de koplopers. Een behoorlijke inspanning. Ik gaf dan ook aan dat ik even op adem moest komen en zo mee zou draaien. Leuk gedacht, al vond ik het zelf……maar de 2 hadden geen puf meer en gaven aan dat ze zich wilden laten afzakken naar het peloton. De 3 koplopers waren we genaderd op 200 meter. Ik wilde dat gat nog overbruggen maar dat lukte mij niet alleen. Helaas verloren wij snelheid en kwam het peloton ons achterop en werden de voorbereidingen voor het sprinten getroffen. De 3 bleven voorop en het het peloton heeft gesprint voor de overige plaatsen. Uiteindelijk ben ik 40e geworden. Er had meer ingezeten…….en heb na de finish ook de boodschap meegekregen van vrouw lief. Volgend jaar bij de eerste 10!!! Nu maar hopen dat we niet weer zo’n strenge winter krijgen )

Ronde van Oldebroek 10 juli 2010

Als je dan toch goede benen hebt wil je ze ook in wedstrijd verband inzetten. Vlak voor de vakantie dan ook naar Oldebroek gereden op de zaterdagavond samen met Gea. Een AA tezamen met Junioren wedstrijd met starttijd 20.00 uur ‘s avonds. Om 20.00 uur nog steeds een temperatuur van over de 30 graden. Dat het onstuimig kan zijn aan het begin wist ik maar met jonge honden als junioren erbij dat slaat alles of zou de weersomstandigheden ermee te maken hebben? Er moest dan ook heel hard gewerkt worden door mij aan het begin van de wedstrijd. De onstuimigheid aan het begin ging over in een redelijk straf tempo waarbij alle renners toch wel met een scheef ook naar de hemel keken. Een donkere lucht kwam onze kant op en we hoopten dan ook dat we zonder nat pak zou finishen. Gelukkig ging dat net goed en werd ik uiteindelijk 20e waar ik tevreden mee ben. Nog maar net de licentie in de zak begint het te regen en te onweren en kregen wij een verkoelende bui over ons heen. Onderweg naar huis laten wij de bui achter ons en als wij de auto op de dam van Aardenburg zetten is het ondertussen weer 27 graden geworden. Extreem warm voor Nederlandse begrippen laat op de avond.

Na deze reeks van wedstrijden is het tijd om wat rust in te lassen qua fietsen. Wij hebben een vakantie geboekt in noord Spanje voor 2 weken. Voor ons de eerste keer dat wij die kant op gaan met vakantie en willen de omgeving verkennen en lekker eten, rusten en bijkomen van de verrichte arbeid en de  sportiviteiten.  De fiets gaat zeker mee maar meer voor wat rustige ritjes o.a. samen met Danny van Zwol die op dezelfde camping zit als wij.

Conclusie na de eerste helft van 2010. Ik eindig bij alle wedstrijden rond de 20st plaats. Of het nu masters, AA of AA en Junioren wedstrijden zijn. Ik heb nog niet eerder zo’n sterk jaar gehad (dit is pas mijn 3e wedstrijd seizoen) wat ik in de tweede helft van 2010 dan ook graag wil opfleuren met een beter klassering. Mooie doelstelling, toch?

Woensdag 2 juni vertrek om 5.30 uur richting McDonalds waar Harm-Jan, Danny en Pieter staan te wachten, auto loting, bagage even goed verdelen en tegen 6 uur rijden we richting Zwartemeer waar we via Duitsland naar Basel in Zwitserland rijden en vandaar verder langs het meer van Geneve afzakken naar onze eindbestemming aan het meer van Annecy, Doussard, en wel op camping Le Nubliere. De reis verloopt voorspoedig ondanks de vele wegwerkzaamheden en tegen 17.30 uur komen we aan. Het weer is zeer aangenaam en na het uitladen van de auto en de bus, gaan Johnny, Henk en Harm-Jan boodschappen doen en de rest richt de boel wat in en geniet van de zon. Het is nog even wachten op ons welverdiende biertje. Ondertussen bereidden Pieter en Danny het avondeten voor, een lekkere spinazie-pasta. Een uurtje later zitten we met z’n allen aan tafel te eten. Daarna het avondritueel: bier, wijn en wat muziek draaien en de plannen voor de volgende dag doornemen. Er zijn genoeg mooie cols om te rijden dus er moet een selectie gemaakt worden en we willen ook niet meteen met de buitencategorie beginnen. Maar om dat nu de laatste dag te doen is ook de vraag.

Aankomst. Onze bungalow! snel uitpakken en fietsen opbouwen

Camping Le Nubliere vanaf de col de la Forclaz

Donderdag 3 juni, om 8 uur is het de beurt aan Henk en Bert om het ontbijt te verzorgen. Een kwartiertje later kan de koffie ingeschonken worden en iedereen schuift aan. Het is fantastisch weer, volop zon en nu al een heerlijke temperatuur. Toch eten we maar binnen om geen kou te vatten, ons terras ligt nog wel in de schaduw. Er wordt lekker gebunkerd, zal ook wel moeten want het wordt tenslotte een zware dag. Plan is om na een rondje Meer van Annecy de Col de Leschaux op te rijden en vandaar uit verder te klimmen via de Cret de Chatillon. Vanaf hier gaat het in een lange afdaling naar Annecy om daar een pauze te houden en verder te zien wat we doen.

Hier moet het mee gebeuren

Precies op schema vertrekken we met z’n zessen, altijd een mooi gezicht en lang geleden dat we met z’n allen gefietst hebben. Het eerste gedeelte is beetje op en af maar redelijk vlak. Maar na een kleine 20 min kwam er al een venijnige kuitenbijter die de boel al mooi opwarmde. De route liep pal langs het meer met schitterende uitzichten op de overkant waar onze 2 cols van die dag lagen. We rijden vanaf Annecy over het mooie asfalt fietspad richting zuiden tot de afslag waar de klim van de Col de Leschaux zal beginnen, 11.,9 km lang met een gemiddeld stijgingspercentage van 3,7% , de start vanuit Sevrier ligt op 456 meter en de top op 897 m, een klim met dus 441 hoogtemeters. Een lekkere gelijkmatige klim met een niet al te hoog stijgingspercentage, maar het is meer de lengte die je benen toch wel moe maken. Op de top van deze beklimming houden we een korte stop voor wat drinken en eten en rijden dan door: de Cret de Chatillon op, een heel andere klim, veel steiler en wat onregelmatiger qua helling, soms even wat vals plat stukjes om toch wat groter te schakelen en het tempo wat op te voeren. Het stijgingspercentage ligt hier gemiddeld op 7% en de top van de col ligt op 1660 m, dus we maken nog eens 763 hoogtemeters.

Johnny, Danny en Pieter bleven bij elkaar en reden vooruit, Harm-Jan, Henk en Bert rijden op eigen tempo hun klim en bleven ook op zichtafstand van elkaar rijden. Het is een wedstrijd op zich, ieder rijdt zijn eigen race en het gevoel om de top te bereiken maakt een boel goed, maar oh wat is het soms kloten en wat vervloek je die berg vaak voor het zover is. Maar klimmen is zo leuk , zo heerlijk ontspannen, je komt helemaal tot jezelf, fuck fuck fuck. Het is helemaal niet leuk, het doet alleen maar zeer en dan maar niet ontspannen en tot jezelf komen.

Maar dan de top, mooie uitzichten, en het lekkere gevoel het gehaald te hebben! Snel armstukken omhoog , body aan en in volle vaart naar beneden om de adrenaline door je lichaam te voelen gaan en bij iedere haarspeldbocht de betonnen relingmuur zeer dichtbij zien komen om daarna weer vol aan te zetten en de snelheid weer op te voeren tot boven de 70 km per uur. Ondanks dat het naar beneden gaat, is het toch nog knap inspannend om na iedere bocht vol aan te zetten, zeker als je al eindeloos veel haarspeldbochten gehad hebt en de benen al lekker warm beginnen te worden. Het is een zeer lange afdaling van 17,4 km die eindigt in Annecy. Het was gelukkig zeer rustig met verkeer maar het blijft altijd oppassen. Er liggen in veel bochten toch wel zand en stenen dus voorzichtigheid blijft geboden. Beneden is het wachten op elkaar en het geraas van de wind werkt nog even na als je tot stilstand komt. Johnny verliest in de afdaling zijn stuurdop, zoeken heeft geen zin, dus we rijden Annecy in om iets te drinken en te eten.

Het stadje is al helemaal in vakantiestemming, het is superdruk overal en de terrasjes zitten vol ondanks dat er toch nog wel een fris windje staat. We genieten van de koffie en de crepes en na een klein uurtje proberen we toch op zoek te gaan naar een fietsenzaak voor een stuurdop: tevergeefs. We maken ons rondje om het meer af en rijden via het mooie fietspad richting Doussard. Johnny maakt nog even een extra lusje om het af te leren en de rest geniet van de zon bij het huisje. Het totaal aantal km komt op 112 km en we maken 1450 hoogtemeters.

Vrijdag 4 juni, we staan op, het is bewolkt en nog redelijk fris. Het ontbijt wordt verzorgd door Pieter en Johnny, er gaan weer de nodige eieren, boterhammen en cruesli door en vol met koolhydraten en vezels stappen we op om onze 2e tocht te maken. Een rondje over de Col de Aravis: een berg van de 2e categorie. We rijden richting Albertville om in Ugine linksaf te draaien op weg naar Flumet. Meteen na de afslag gaat het omhoog en het blijft doorgaan, kilometers lang. De zon is er inmiddels al goed doorgekomen en het is stralend weer, ook de temperatuur loopt flink op dus het is zweten tijdens de klim. Het is heerlijk om een stukje langs een bergwand te fietsen die in de schaduw ligt of onder de bomen te rijden. Eindelijk is het hoogste punt bereikt en dalen we af naar Flumet. Ook nu weer gaat het met de neus op het stuur en steeds proberen om de topsnelheid omhoog te brengen. Maar de haarspeldbochten volgen elkaar snel op dus het blijft binnen de perken. Beneden aangekomen gaan we op zoek naar een terrasje voor een welverdiende pauze. Het stuk dat we nu gereden hebben, zo’n 40 km, is slechts een toegangsweg naar onze 1e klim, maar er staan al heel wat hoogtemeters op de teller. Het verbaasd ons hoe weinig er open is in zo’n mooi bergdorp. We vinden tenslotte een pizzeria aan een achteraf weggetje en zitten pontificaal in de zon te genieten van onze drankjes.

De gele paaltjes met info en het prachtige uitzicht

Na de korte pauze stappen we op om te beginnen aan de klim van de Col de Aravis als Danny ontdekt dat zijn achterband de geest heeft gegeven en er een fikse scheur in het loopvlak van de band zit. We hebben veel bij ons, maar geen buitenbanden, dus zit er niet anders op dan door te rijden in de hoop dat het goed gaat en zodra het kan een nieuwe band op de kop te tikken.
We starten vanuit Flumet op een hoogte van 910 m en klimmen gestaag omhoog, duidelijk aangegeven door de gele bermpaaltjes met daarop de kilometer, de hoogte en het stijgingspercentage voor de komende kilometer. Het is een mooie klim met schitterende watervalletjes en we houden bijna constant uitzicht op een bergkolos die nog bedekt is met sneeuw. De hemel is kraakhelder en de bergtop steekt mooi af tegen de blauwe achtergrond. Op een kilometer of 3 onder de top is het een lawaai van jewelste van koeienbellen en na het ronden van de haarspeldbocht zie je ze allemaal grazend op de schuine helling staan. Bij iedere beweging klinkt het geluid van de bel. En dan te bedenken dat er wel een stuk of 60 koeien staan. De klim is niet echt steil en loopt wel lekker en je kunt het tempo er wel redelijk inhouden. Na veel draaien en keren en op het eind nog door een tunneltje te zijn gereden komt de top in zicht en bevinden we ons op 1486 m. hoogte. Er is een fotomoment, iedereen wil weten dat hij deze Col bedwongen heeft. Hij zit dit jaar ook weer in het parcours van de Tour de France, op 13 juli tijdens de 13e etappe wanneer men van Morzine naar Saint Jean de Maurienne rijdt.

We nemen plaats op een terras op de top, pal in de zon en met een schitterend uitzicht op de bergen die nog met sneeuw bedekt zijn. Er wordt even bijgetankt en de cola en de crepes en pasta smaken goed. Dit is het echte genieten na een klim, hier doe je het voor, met vrienden uithijgen na een inspanning en relaxen om daarna je klaar te maken voor een heerlijke afdaling.

Aangezien Danny al een binnenband heeft moeten vervangen wordt het steeds riskanter en moeten we onze route wat aanpassen. We duiken de afdaling in, het eerste stuk is zeer overzichtelijk met prachtige haarspeldbochten die je mooi ruim aan kunt snijden om er toch met een lekkere hoge snelheid uit te kunnen komen om vervolgens weer vol aan te zetten. De wind raast je om de oren en je wilt harder en harder. Na kilometers dalen komen we in een wat drukkere omgeving en doorkruisen een dorpje en worden de bochten minder overzichtelijk, meer oppassen dus.
We komen allemaal goed aan in het dal en arriveren in La Clusaz waar we op zoek gaan naar een fietsen- of sportzaak. Niets van dat alles, het meeste zit nog dicht, dit dorp is helemaal ingesteld op de wintersport.
We vervolgen onze weg en rijden via de D909 richting Annecy. In Thones doen we een laatste poging en naast de Lidl zit een zaakje die een bandje heeft liggen. De laatste 40 km naar de camping in Doussard gaan lekker. Weer een heerlijke dag met voldoende kilometers en we meten 1740 hoogtemeters.

‘s Avonds halen we pizza en eten buiten aan de tafel met wijn en bier en praten nog wat na en pakken de kaarten er nog even bij om te zien wat we nog voor spannends kunnen gaan doen morgen. We moeten hier ten slotte wel van profiteren: het weer is ons goed gezind, vorig jaar hebben we door het slechte weer weinig kilometers kunnen maken dus dat zetten we zo mooi weer recht. We kijken met z’n allen naar de film van Michael Jackson – This is It en laten ons de drankjes goed smaken. Het is ook nu weer redelijk vroeg dat we het bed op zoeken en wederom verbazingwekkend snel is een ieder in diepe rust.

Zaterdag 5 juni, het is stralend weer, alle ramen en deuren kunnen meteen open, het is op de vroege morgen al aangenaam. We ontbijten zoals gebruikelijk met alles erop en eraan, maar het is voor sommigen niet makkelijk om zich vol te stoppen met de toch broodnodige energie.
Om 9.15 uur staan we al klaar om te vertrekken voor onze laatste rit tijdens ons verblijf hier in de schitterende omgeving van het meer van Annecy. We fietsen ons warm door langs de westkant van het meer te rijden om via daar vanaf Annecy af te zakken naar Servier waar we nogmaals de klim van de Col de Leschaux zullen doen.
Bij aankomst in Annecy breekt er een spaak in Harm-Jan’s achterwiel en hierdoor ontstaat er een lichte slag in zijn wiel. We vouwen de spaak om een andere en rijden door, echter na 2 kilometer in de klim begint het wiel meer te slingeren en besluit HJ om via het fietspad terug te keren naar de camping. De rest maakt de klim af en boven wordt er pauze gehouden en wacht de beloning. Cola met een forse taartpunt, die naar later bleek ruim € 6,- te kosten. Hij was groot, maar dit was toch iets aan de dure kant. Hopelijk heeft die een ieder gesmaakt.

We dalen langs dezelfde weg af waar halverwege de dorpsgek op de weg staat te zwaaien met een stok en doet alsof er iets aan de hand is. We matigen ons tempo om even later weer in volle vaart af te dalen. De benen voelen nu toch wel zwaar en de inspanningen van de afgelopen 3 dagen worden merkzaam. Johnny, Pieter en Danny besluiten nog een fikse beklimming te doen, terwijl Henk en Bert ook de camping opzoeken om op adem te komen en na te genieten van het lekkere tochtje en het mooie weer.
De temperatuur is fors gestegen en het is gewoon broeierig warm en er is geen wind. En anderhalf uur later komt ook de rest van het team binnen na hun beklimming van de Col de la Forclaz. Een steile klim die begint in het dorpje Vesonne op 495 m en vandaar uit met hier en daar zeer steile stukken eindigt op een hoogte van 1150 m. Het uitzicht is hier fantastisch, het hele meer ligt aan je voeten en je hebt een schitterende blik op de camping waar we zitten. De werkelijk honderden paraflyers springen nog een honderdtal meters hoger van de berg om na een lange vlucht op nog geen 100 meter van ons vakantiehuis te landen.
In de afdaling die volgt richting Verel krijgt Pieter een klapband als hij door een gat rijdt, gelukkig op een recht stuk en niet vlak voor een scherpe bocht, dus met veel geluk veilig kunnen stoppen en een bandje wisselen. Bij aankomst in Talloires gaat het zuidwaarts richting Doussard, op naar een welverdiend biertje.
Er wordt weer nagepraat, allemaal heerlijk in de zon en muziekje erbij. De gitaren worden erbij gehaald, we hebben ze ten slotte niet voor niets meegenomen. Er is ook genoeg tablatuur voorhanden en er zijn altijd genoeg nummers die iedereen wel kent, dus het is gezellig op onze laatste fietsdag van ons ATB-uitje. Time flies when you’re having fun en na een paar uur spelen maken we ons op om naar Annecy te gaan om te eten. We rijden met de bus de route van de Col de La Forclaz, we kunnen de route vanuit een comfortabele positie bekijken en voor de 3 nog even een terugblik op hun, een paar uur eerdere, prestatie. We genieten op de top nog even van het magnifieke uitzicht en rijden door om in een zeer druk Annecy aan te komen.

Het is volop vakantiestemming in het stadje en alle terrassen en restaurants zitten vol. Het is een zwoele zomeravond dus iedereen wil buiten zitten en dat maakt het voor ons moeilijk om een tafeltje te vinden. Maar na een leuke wandeltocht door het drukke centrum vinden we dan toch een prachtig plekje aan het water en ook niet onbelangrijk, aan de doorgaande wandelroute. Dus er valt genoeg te zien en te beoordelen, iets waar we ons niet schuldig aan maken het gaat ten slotte om het karakter, iets waaraan nog wel eens getwijfeld wordt. Het blijft lachen om met 6 mannen naar al die vrouwen te kijken en alle opmerkingen aan te horen. Het bier en het geserveerde eten smaakt werkelijk heerlijk en de sfeer is alsof je in hoogzomer op vakantie bent. Na het afrekenen lopen we nog even het centrum in om nog een ijsco te bestellen bij een van de vele ijssalons en komen zo aan bij de bus.
Thuis nog even inventariseren wat er nog op moet aan drank en ook dit is geen probleem.
Tegen 12 uur maken we ons op om naar bed te gaan en het is snel rustig in de keet.

Zondag 6 juni, we staan extra vroeg op , zo tegen 7 uur om ervoor te zorgen dat we op tijd kunnen vertrekken. Er staat een terugreis van 1050 kilometer op de planning. Na het ontbijt is het een team van 6 man die als een stel mieren door het huisje heen lopen om ieder hun taak uit te voeren zonder iets te zeggen en na nog geen uur staan we kant en klaar met ingepakte auto’s, schoongemaakt huisje en klaar voor vertrek. Om 9.15 rijden we van de camping om in St. Jorioz nog even te tanken en de terugreis te aanvaarden. Via de N201 rijden we naar Geneve waar we de autoweg opdraaien richting Lausanne en Basel. Het is bloedheet en de thermometer loopt op naar 32 graden, helaas werkt de airco in de bus niet en moeten de ramen maar open gezet worden. Heel in de verte wordt de lucht al donkerder en het kan ons niet snel genoeg gaan regenen. De temperatuur in de bus zakt niet onder de 29 graden. Maar we rijden gestaag door en ondanks het vele oponthoud door de wegwerkzaamheden blijft de geplande aankomsttijd van de Tom Tom nog binnen de perken. We maken tegen 19.00 uur nog een laatste stop om even lekker te eten op een terras bij een “raststatte” en zitten daarna al snel op de A31 waar het lekker snel opschiet, richting Nederland.

Er wordt even overlegd hoe de “afzetroute” zal lopen en via Noordscheschut, Bakkerneslaan, Aardenburg en Elzencamp kan Bert om iets over 22.00 uur worden afgezet aan het Damhert en wordt de bus teruggebracht naar Rimato, waar Marc al staat te wachten.

Eindconclusie : Een super geslaagd ATB – wieleruitje, fantastisch mooie omgeving, machtig hoge bargen mit donders steile weggeties, lekkere crepies, veule cola, heerlijk weer en een super gezellig team!

Zaterdag 3 april: We schuiven als eersten aan bij het ontbijt, supergoed verzorgd met alles wat goed is voor een lange dag fietsen. 3 kwartier later zitten we in de auto op weg naar de startplaats Ninove op zo’n 40 km rijden. De weersverwachting is niet echt rooskleurig maar we hopen met droog weer te vertrekken en nemen onze maatregelen. We kunnen tot 10 uur starten en om 9.45 vertrekken we voor de tocht, het miezert wat en we rijden richting westen naar Oudenaarde, de eerste 40 km zijn er geen noemenswaardige hellingen volgens het tourschema maar toch stijgt het lekker en de benen worden al lekker warm. Ook de kasseien stroken laten niet lang op zich wachten en worden verrast met een kilometers lange strook waar werkelijk je hele lichaam door elkaar wordt geschud. Ook het miezeren is overgegaan tot een beste regen en we trekken onze regenjacks aan. Vanaf Nederzwalm-Hermelgem gaan we richting zuiden en hebben de stevige wind pal tegen, er ontstaan groepjes en iedereen probeert zoveel mogelijk uit de wind te rijden, als je er af gereden wordt is het zwaar om weer aan te pikken. Door het gedrang wordt de groep zeer compact en het is oppassen geblazen voor valpartijen. Het is een ruime 20 kilometer en een lekkere pittige aanloop naar de eerste serieuze klim. Net na Oudenaarde hebben we in Melden onze eerste bevoorrading, snel een banaan, koek en wat sportdrank en door, we zijn beiden al doorweekt en we soppen in onze schoenen en handschoenen, hopelijk drogen we nog wat op anders wordt het een zware dag.
Bij Berchem gaat Johnny op weg naar de Kluisberg en Knokteberg en ik draai meteen de Oude Kwaremont op, een lange spekgladde kasseien beklimming. Het feest is begonnen, de hellingen volgen elkaar zeer snel op en er zijn er in totaal 14 te overwinnen. Bij het doek van de 75 km staat mijn teller op 65 km, dus slechts 10 km gemist in de 1e lus.

Gladde kasseien op de Kwaremont.

Het wordt droog en zo nu en dan komt zelfs de zon erbij, de ene na de andere bekende beklimming komt voorbij. Na de Oude Kwaremont volgen de Paterberg, Koppenberg, Steenbeekdries, Taaienberg waar Tom Boonen de afgelopen 2 weken tijdens de E3 prijs en Gent Wevelgem liet zien hoe hard hij hier omhoog kon komen en iedereen achter zich liet, echter zonder resultaat; het was veel te vroeg in de koers. Dan volgt de Eikenberg: één van de langere hellingen waar ik net gestopt ben om een foto te schieten als Johnny achter me staat en we samen aan de beklimming beginnen.
Het gaat boven verwachting en wil eigenlijk voorkomen dat ik kapot ga voor aanvang van de Muur omdat het hierna nog 24 km is richting de finish in Ninove en we de lastige Bosberg ook nog krijgen. Mijn plan is dan ook om nog een kleine lus af te steken en na de Molenberg richting Brakel te rijden en Johnny te treffen op de volgende bevoorradingspost. Hierdoor mis ik de Leberg en de Berendries.
Het is ondertussen weer stevig gaan regenen en als ik in Brakel aankom begint het te hozen en te hagelen en we duiken met een complete groep een fietsenzaakje binnen waar de eigenaresse en dochter verbaasd staan te kijken naar zoveel klandizie. Maar op wat binnenbandjes na wordt er weinig gekocht. Na een minuut of vijftien is de hoosbui weggetrokken en rij ik door naar de Red Bull pitstop, het zacht regenen gaat wederom over in een stevige bui en na een klein half uurtje treffen we elkaar weer en wetende dat we het de laatste 40 km. niet meer droog zullen krijgen stappen we op. We zijn koud tot op het bot en de straffe wind helpt niet echt mee om wat op te warmen .

De Muur&Kapelmuur

We rijden de N493 op richting Geraardsbergen en voor het eerst zal ik “De Muur” beklimmen, de aanloop alleen al is imponerend en wetende dat het ergste nog moet komen klim ik gestaag door en na wat draaien en keren kom ik op het bekende gedeelte van de klim, het slechtste kasseinenstuk met 19,8 % stijging en spekglad van de regen. Vóór mij is een valpartij en ik kan niet anders dan het publiek in rijden en kom eveneens ten val. Het is zwart van de mensen, rijen dik staan ze te kijken vanaf de voet in Geraardsbergen tot aan de Kapel op de top.
Ik zit vast in mijn pedalen en het is zo glad dat ik naar beneden glij over de stenen. Toeschouwers helpen me overeind en het is zo glad dat lopen geen optie is dus opstappen en proberen snelheid te maken op het steilste gedeelte. Wetende dat iedereen toekijkt lukt het me om zonder problemen de top te halen al had deze geen honderd meter verder moeten liggen.
Johnny is zonder problemen boven gekomen en staat inéén geschrompeld van de kou tegen het Kapelletje te wachten. Hij trilt als een bladveer en is niet meer warm te krijgen. Geen pauze, opstappen en verder richting de laatste helling, de Bosberg. De laatste in een reeks van veertien (tien voor mij) en met zijn 980 meter en 11% max. nog een lekkere kuitenbijter voor we het laatste stuk richting finish gaan.

We schakelen beiden op het grote blad en rijden in volle vaart naar Ninove, het overgrote deel heeft het wel gehad en legt rustig de laatste 20 km. af. Wij niet, we zijn koud en willen maar één ding, finishen, omkleden, verwarming op 30 en terug naar het hotel en douchen en eten en Belgisch bier. Met een 40 km/h rijden we naar Ninove en leveren onze stuurbordjes in om daarna op zoek te gaan naar onze auto. Want waar stond die ook weer, na een half uur hebben we hem gevonden. Onze kilometertellers staan op resp. 160 en 135 km. De rest ging volgens plan en om 18.30 uur zijn we terug in Gent.

Zondag 4 april. We genieten van een uitgebreid ontbijt en zitten uren te tafelen en nemen onze plannen door. Waar gaan we vandaag de koers bekijken en gaan we proberen om van het éne naar het andere punt te komen of zoeken we een mooi punt en blijven we daar.
We checken uit, fietsen op de auto en rijden door het Vlaamse land naar het zuiden en laten de dames genieten van de eerste kilometers lange kasseienstrook van onze tocht. Na een klein uurtje komen we aan in Zegelsem aan de voet van de Leberg. Auto geparkeerd voor het plaatselijke “Wielerlokaal” en hebben onze 1e rangs plekken ingenomen voor de beide flatscreens, we zaten net alle vier toen het café volstroomde en bommetje vol was en de mensen in de deuropening en op het terras mee zaten te luisteren naar de koers.

In het cafe voor de TV

Onvoorstelbaar hoe populair het wielrennen hier is, en een superrelaxte sfeer. De zelfde gekte die wij Nederlanders hebben met het schaatsen.
Na een paar uur koers kwam het moment om live te kijken naar de beklimming van de Leberg. Op de beklimming van de Molenberg, op 7 km van waar wij zaten waren Tom Boonen en Fabian Cancellara samen ontsnapt en reden met kleine voorsprong op kop. De Belgen werden dus compleet gek en dachten al aan een herhaling van vorig jaar. We snellen naar buiten en lopen de helling op om een mooi punt te vinden. De reclame caravaan en de eerste motoren passeren en het publiek wordt zenuwachtig. Johnny staat foto’s te maken en ik maak video opname’s als Cancelara en Boonen langs flitsen, niet ver daarachter de volgers, met Lance Armstrong en nog 2 Raborenners waaronder Gesink die even verder er beiden af zouden moeten. Het peloton is de laatste 10 km behoorlijk versplinterd, dus we zien verschillende groepjes voorbij komen. Daarna snel terug naar het “lokaal” om de finish te zien.

Na live beelden terug naar het overvolle café.

De dames dachten dat dit het wel was, maar bij een wielerklassieker hoort een finish, en wat voor één: Fabian Cancelara rijdt zo weg bij Tom Boonen en rijdt weer één van zijn befaamde tijdritten, met 50 km richting Ninove waar hij met ruime voorsprong de Ronde van Vlaanderen wint: schitterend. Het Belgisch publiek in het café klapt vol respect voor de winnaar en kan er mee leven. Cancelara is gewoon de betere renner en niet te verslaan op dit moment.

Wij stappen in voor de terugreis en rijden richting Nederland maar niet voordat we onderweg nog even stoppen voor de Belgische frieten met mayo.
Al met al een supermooi sportief en gezellig weekend, zeker voor herhaling vatbaar.

Bert

Le Champion gebeld en binnen paar uur startbewijs gekregen van ene Pierre Kallen die de 245 km zou fietsen.
Vrijdag vertrokken richting Maastricht waar we in het NH Maastricht overnachtten naast het MECC. Zaterdagmorgen om 6.15 vertrek ik richting Luik om start bescheiden op te halen en vroeg te starten voor mijn 170 km tocht.  Het regent licht en de verwachtingen zijn niet echt slecht: af en toe wat regen en wel wat wind. Om 7.15 uur start ik vanaf het Palace de Congress.  Het grootste gedeelte van de route is wel  bekend maar er zitten een paar wijzigingen, waaronder 2 zware beklimmingen en dit jaar is de Stockue ook opgenomen in het parcours: een zware klim van 21%.
Na een kilometer of 9 is de eerste serieuze beklimming die van de Cote d’Embourg , 7 % en ongeveer 3 km lang.  Meteen slaat mijn HS om en komt ver boven de 200, een zeer slecht teken voor vandaag, mede omdat ik al een week of 6 geen last meer heb gehad. Ook rustig fietsen helpt niet om de HS naar beneden te brengen. Omdat ik net begonnen ben kom ik nog wel zonder al te veel moeite boven maar de hoge hartslagen komen constant terug en blijven langer aanwezig naarmate de tocht vordert. Na 25 km komen we aan de voet van de Chambralles bij Awan, de aanloop is identiek als de Keutenberg, je buigt af van de hoofdweg en als je dan al niet geschakeld hebt kun je omdraaien en opnieuw een poging wagen, want schakelen is niet meer mogelijk:, stijgingspercentage 20 % max.  en je slingert naar boven. Het is zwaar en met mijn verzet van 38 x 27 kom ik nauwelijks boven terwijl ik nu nog redelijk fit ben. Dat belooft niet veel goeds voor het vervolg.  We krijgen nog een paar zeer gemene hellingen waaronder de Wanne, Stockeu en natuurlijk La Redoute.  Buiten dat is het bijna geen moment vlak: het is vals plat of afdalen en zelfs in de afdaling kom je niet tot rust omdat het hard  gaat en je zeer geconcentreerd moet blijven omdat de wegen smal zijn en er gewoon verkeer rijdt, waarbij je soms risico’s neemt. Dan na 75 km begint de beklimming van de Wanne, qua stijgingspercentage van 13% niet zo steil als de Stockeu en La Redoute maar veel langer en met constante hellingsverschillen waardoor je nooit in je ritme komt en je compleet afgemat wordt. Steeds als je denkt dat je er bent gaat het klimmen door tot je uit het bos komt en het licht tegemoet rijdt. Het is erg miezerig weer geworden met behoorlijk dichte mist en ik ben blij met mijn armstukken.  Op de top is de verzorging en stempelpost, tijd om even op adem te komen, na een paar minuten weer verder want ik krijg het koud. Ook de Wanne ben ik opgefietst met een hartslag van 227 en is ben zeiknat van het zweet en het loopt werkelijk langs mijn gezicht, ik moet blijven fietsen dan hou ik het nog een beetje op temperatuur. Met de lange afdaling die volgt lukt dat niet zo, de snelheid loopt af en toe op naar 65 km/h.  Bij Stavelot rij ik samen met 2 Amerikanen en een Hoogevener rechtdoor en beklimmen kilometers lang een berg die verdacht veel weg heeft van een Alpenpas, constant haarspeldbochten waarvan de binnenbochten zo steil zijn dat je er compleet stil valt.  Hier merk ik al dat het een beetje gedaan is met de energie en mijn tekort aan training, ik kan niet constant meer doorfietsen en moet regelmatig stoppen om toch te proberen mijn hartslag naar beneden te brengen. Na ruim 10 km klimwerk komen we aan in een dorpje en het verbaasd me al een beetje dat ik ondanks mijn stops niet meer ben ingehaald. Boven staan ook de anderen al te kijken op hun kaartjes en te zoeken naar de richtingaanwijzers van de tocht die we ook al lange tijd niet meer hebben gezien. Navraag bij 2 Franssprekende boeren leert mij dat we onderaan in het dorp al verkeerd gereden zijn en dus dik 10 km kunnen gaan afdalen. Onder aangekomen zie ik meteen waar we af hadden gemoeten en ik kijk met ontzag naar boven, “Stockeu”  2.400 meter lang, gemiddeld stijgingspercentage 9,5 % hoogteverschil 227 m en maximaal stijgingspercentage 21 %.  Even ter vergelijking,  de Keutenberg , toch ook geen misselijke bobbel, lengte 1.700 m , 5,6% gemiddeld,  96 meter hoogteverschil en 17% maximaal. Verschillende renners draaien ook een rondje om nog even de goede versnelling te schakelen, ik heb hier geen versnelling voor en mijn benen willen al niet meer.  Dan stuift er een ambulance met volle snelheid voorbij met loeiende sirene’s, er blijkt iemand zwaar ten val te zijn gekomen en later hoorde ik van getuigen dat zijn been zeer zwaar gebroken was en er niet lekker bij lag, buiten de rest van al zijn verwondingen, blij dat ik het niet gezien heb.  Dit was inderdaad ook wederom een supersnelle afdaling met behoorlijk wat bochten, waarbij je soms toch gevaarlijk dichtbij de afgronden langs reed en de bochten soms langer waren dan je in had geschat, waardoor veel renners in de remmen moesten, en er verschillende met knikkende benen in de berm stonden. Ik begin aan de beklimming en ook deze gaat in etappes en gelukkig ben ik niet alleen, de een na de ander moet zich gewonnen geven. Halverwege de klim maak ik nog even gebruik om het monument ter ere van Eddy Merckx op de foto te zetten en mezelf even te laten vereeuwigen door de enige vrouwelijke renster die er ook staat uit te hijgen.  Uiteindelijk wordt ook deze helling bedwongen en rijden we via Spineux, Grand Halleux,  Fosse richting Trois Points voor onze 2^e bevoorrading, maar niet voordat ik op volle snelheid in een afdaling het dorp Manhay binnen rijdt waar een hele groep renners staat uit te rusten en ik met ruim 60 km/h. voorbij stuif, rechts van de weg staat een Opel Corsa met  een oud vrouwtje achter het stuur, waarvan ze 30 jaar geleden haar rijbewijs al hadden moeten invorderen. Ik heb oogcontact dus ik neem aan dat ze zal blijven staan, niet dus. Ze trekt op en schrikt meteen en gaat boven op de rem. Ik hoor sommige kerels al schreeuwen en het enige wat ik kan doen is vol remmen en proberen er wat leuks van te maken. Door de hoge snelheid en mijn harde remmen draai ik gewoon om en draait mijn fiets bijna 90 graden.  Als ik de auto bijna raak trap ik nog een paar keer en ik klap met mijn band en achtervork tegen de bumper en kom tegen een muur tot stilstand. De mummie in de auto trekt gewoon op en rijdt weg, ze keek verdomme niet eens hoe het met mij afgelopen was . Mij scheldend en tierend achter latend.  Na een korte inspectie of alles heel is en draait, komen de eerste mannen al aan rennen en vragen of alles goed is.  Lijkt OK, dus ik fiets verder. Na 500 meter kom ik er achter dan mijn achterband naar de “kloten” is door het harde remmen, splinternieuwe Ultremo R van € 46,-  gvd gvd .  Ik had het er wel lekker warm van gekregen na die lange koude afdaling  en 10 kilometer verder was de AA stand en lagen er bananen en dat maakte veel goed.  Volgens het tourschema zaten we nu op 122 km, maar door mijn foutrijden zat ik al op 145 km. Ik ben al vaak kapot geweest, maar de moed zonk me wel behoorlijk in de schoenen te weten dat ik La Redoute en Cote du Hornay nog te gaan had. De ruim 20 km richting La Redoute waren te doen, vals plat en licht dalen en even mentaal voorbereiden voor de klim. Hier is altijd de meeste belangstelling en vanaf de eerste meters vanuit het dorp Aywille gaat het gestaag omhoog; voor het viaduct zit al een stevige klim die officieel niet eens tot de klim hoort en het stuk langs de autoweg is de aanloop naar de echte Redoute. De foto krijg ik nog en ik ben zeer benieuwd hoe ik hier opsta, het was mijn eer te na om hier lopend langs te komen, maar oh, oh wat deed het zeer.  Stempelen, bidon vullen en door richting Luik. Het zwaarste hadden we gehad en ik wist van eerdere deelnames dat de laatste 30 km in rap tempo afgewerkt kon worden. Bij kilometer 150 had je nog Col du Hornay, maar deze ging onverwacht toch redelijk goed, en daarna was het in 1 streep naar de finish.  Op een gegeven moment zaten er een man of 5 in mijn wiel terwijl ik dat juist bij hun wilde doen. We reden met ruim 40 per uur Luik binnen, waar het ook schitterend lekker weer was geworden.
Bij het Palace du Congress was het superdruk en ik werd onthaald door honderden enthousiaste toeschouwers en de speaker. Zelden zo’n lekker gevoel gehad dat ik van de fiets kon stappen.  De teller stond op ruim 190 km en het gemiddelde van ruim $@,#&  km/h was toch ook niet slecht. Het was weer als vanouds: honderden renners op de binnenplaats aan lange tafels, de geur van bier en hamburgers en het weerzien met tientallen renners en rensters waar je mee samen gefietst hebt. Ook de grote groep renners van Hema /  Jan Bols / Hup Fidom is er weer, heb er vele gezien vandaag, ze waren met een man of 50.  Nog gezellig nagepraat en iedereen was het er wel over eens: dit was de zwaarste LBL van de laatste jaren, mede door het gewijzigde parcours en de toegevoegde hellingen. Hoorde van verschillende Alpenrijders die Marmotte , Alpe d’Huez en andere grote cols al verschillende keren beklommen hadden dat zo’n rit als deze een veel hogere aanslag op je lichaam is dan een rit daar.  Het op en af breekt je .  Wat was ik blij dat te horen. Heb vaak gedacht dat ik vandaag wel het meest kapot zat van iedereen. Maar er was ook een pluspunt: er is geen renner geweest die mij ingehaald heeft in de afdaling, sommige bochten zijn nog een paar keer voorbij gekomen de nacht erop en ik was blij dat er niet zoveel auto’s  reden, anders hadden ze mij met een ijskrabber van een voorruit kunnen schrapen. Denk dat dit voorlopig mijn laatste Luik Bastenaken Luik is geweest, volgend jaar eens een nieuwe uitdaging zoeken, hopelijk met meer van ons team. De Ronde van Vlaanderen staat hoog op het verlanglijstje. Deze is begin april en dus erg vroeg in het seizoen en vlak voor de Cascaderun,  kijken of de kilometers dan al in de benen zitten.
Groeten, Bert

Het ATB team Hoogeveen heeft nog 1 jaar te gaan met de huidige kleding set. Willen we begin 2011 in de nieuwe kleding kunnen rijden zal het project medio 2010 van start moeten gaan. Mooie gelegenheid om de leveranciers die daarvoor in aanmerking komen te treffen onder 1 dak. Er zal dus gezocht gaan worden naar kledingmerken, de laatste snufjes op kleding gebied en de laatste trends qua kleuren combinaties. Natuurlijk zullen de fietsen niet overgeslagen worden. Volgens mij is het fietsers eigen om helemaal op te gaan in de nieuwste snufjes, mooie frames, lichte fietsen etc. De aankondiging dat de beurs weer groter is dan de vorige editie, belooft veel en maakt ons nog enthousiaster.

Al maanden ben ik in mijn hoofd bezig om mij optimaal voor te bereiden op deze wedstrijd van 100km in het Belgische en Limburgse terrein. Naast het geestelijke moet er fysiek ook het e.e.a. gedaan worden. Zo heb ik een aantal weken geleden de Groeistad klassieker te Amersfoort gereden en vorige week de Hondsrug classic om de puntjes op de i te zetten. Allemaal in het teken van….het NK! Met een topconditie arriveerde ik dan ook aan de start van het NK. Na een snelle start (rond de 50km per uur Eijsden uit) ging het peloton van de klasse 40+ met 140 ATB’ers het terrein in. Ik raakte in het begin even het contact met de kopgroep kwijt vanwege een breuk. Maar, daarvoor was ik niet gekomen! Dus met een behoorlijke inspanning reed ik terug naar de kop van de wedstrijd. Ik heb het hier specifiek over de klasse 40+ de toppers waren al ruim voor ons gestart. Omdat het een officieel NK is wordt er in klasses gestart met een paar minuten ertussen. Toen ik aansloot voelde ik dat mijn benen niet verzuurden. Een goed teken! Ik verheugde mij op de rest van de wedstrijd en reed met de kopgroep door het mooie Belgische terrein. Maar helaas….na ongeveer 30 km in de wedstrijd in een afdaling met heel veel klei raakte ik naast de geul. Ik wilde vervolgens, zoals zo vaak al gedaan, met mijn voorwiel over de richel heen wippen. Mijn voorband die vol zat met klei slipte bij het neerkomen in de kleigeul weg en ik viel zijwaarts, dreigde over de kop te slaan, wat ik nog net kon voorkomen. Zo kwam ik hard te vallen. In een reflex wilde ik op mijn fiets springen en weer aansluiten. Bij het afzetten van mijn linkervoet schoot er een pijnscheut door mijn hele lichaam. Het ging niet, ik werd beroerd en moest gaan zitten. Na een minuut of 7 a 8 toch besloten om verder te rijden. De wedstrijd was voor mij over en een Peddelaar uit Hoogeveen, John Hommes, reed mij achterop. Toch redelijk geschrokken heeft hij mij weer wat vertrouwen gegeven om af te dalen. Wij hebben een tijdje samen op gereden. Door het conditieverschil ging het bij hem langzaam aan wat minder en heb ik de wedstrijd uitgereden in mijn eigen tempo. Helaas kon ik niet meer staan op de pedalen en was genoodzaakt om zittend de resterende 70 km af te leggen. Een lekke band in de laatste 10 KM zorgde nog voor een laatst oponthoud. Na de finish heb ik nog even staan te kijken naar de huldiging van Bart Brentjens (wat een geweldige prestatie heeft hij weer laten zien) om vervolgens door te rijden naar onze slaapplek. Onder de douche werd de schade pas echt duidelijk een enorme enkel en een blauwe teen. Het lopen gaat even niet dus de enkelbanden zijn behoorlijk opgerekt. Jammer van de topconditie en het vele werk dat ik er voor heb gedaan. Jammer dat het er niet uit is gekomen zoals ik had gehoopt. Gelukkig dat het hierbij is gebleven. Nu herstellen en de winter in. Lekker even zonder druk van wedstrijden trainen en voorbereiden op volgend jaar. Dan gaan we het gewoon weer proberen!

Uiteindelijk heb ik er 4.45 uur over gedaan. In het Nederlandse 40+ klassement ben ik 41e geworden. De andere mannen van het ATB team hebben ook een prachtige dag gehad. Het weer viel ontzettend mee, alleen op het allerlaatst een regenbui. De voorspellingen waren een stuk minder. Nadat iedereen een lekkere douche had gehad hebben we de Rimato bus weer ingeladen en zijn we onderweg gegaan. Bij Apeldoorn even opgebroken voor wat eten, waarna we rond 21.30 uur weer thuis waren.

Groet, Johnny