Data: woensdag 2 juni t/m. zondag 6 juni
Woensdag 2 juni vertrek om 5.30 uur richting McDonalds waar Harm-Jan, Danny en Pieter staan te wachten, auto loting, bagage even goed verdelen en tegen 6 uur rijden we richting Zwartemeer waar we via Duitsland naar Basel in Zwitserland rijden en vandaar verder langs het meer van Geneve afzakken naar onze eindbestemming aan het meer van Annecy, Doussard, en wel op camping Le Nubliere. De reis verloopt voorspoedig ondanks de vele wegwerkzaamheden en tegen 17.30 uur komen we aan. Het weer is zeer aangenaam en na het uitladen van de auto en de bus, gaan Johnny, Henk en Harm-Jan boodschappen doen en de rest richt de boel wat in en geniet van de zon. Het is nog even wachten op ons welverdiende biertje. Ondertussen bereidden Pieter en Danny het avondeten voor, een lekkere spinazie-pasta. Een uurtje later zitten we met z’n allen aan tafel te eten. Daarna het avondritueel: bier, wijn en wat muziek draaien en de plannen voor de volgende dag doornemen. Er zijn genoeg mooie cols om te rijden dus er moet een selectie gemaakt worden en we willen ook niet meteen met de buitencategorie beginnen. Maar om dat nu de laatste dag te doen is ook de vraag.
Aankomst. Onze bungalow! snel uitpakken en fietsen opbouwen
Camping Le Nubliere vanaf de col de la Forclaz
Donderdag 3 juni, om 8 uur is het de beurt aan Henk en Bert om het ontbijt te verzorgen. Een kwartiertje later kan de koffie ingeschonken worden en iedereen schuift aan. Het is fantastisch weer, volop zon en nu al een heerlijke temperatuur. Toch eten we maar binnen om geen kou te vatten, ons terras ligt nog wel in de schaduw. Er wordt lekker gebunkerd, zal ook wel moeten want het wordt tenslotte een zware dag. Plan is om na een rondje Meer van Annecy de Col de Leschaux op te rijden en vandaar uit verder te klimmen via de Cret de Chatillon. Vanaf hier gaat het in een lange afdaling naar Annecy om daar een pauze te houden en verder te zien wat we doen.
Hier moet het mee gebeuren
Precies op schema vertrekken we met z’n zessen, altijd een mooi gezicht en lang geleden dat we met z’n allen gefietst hebben. Het eerste gedeelte is beetje op en af maar redelijk vlak. Maar na een kleine 20 min kwam er al een venijnige kuitenbijter die de boel al mooi opwarmde. De route liep pal langs het meer met schitterende uitzichten op de overkant waar onze 2 cols van die dag lagen. We rijden vanaf Annecy over het mooie asfalt fietspad richting zuiden tot de afslag waar de klim van de Col de Leschaux zal beginnen, 11.,9 km lang met een gemiddeld stijgingspercentage van 3,7% , de start vanuit Sevrier ligt op 456 meter en de top op 897 m, een klim met dus 441 hoogtemeters. Een lekkere gelijkmatige klim met een niet al te hoog stijgingspercentage, maar het is meer de lengte die je benen toch wel moe maken. Op de top van deze beklimming houden we een korte stop voor wat drinken en eten en rijden dan door: de Cret de Chatillon op, een heel andere klim, veel steiler en wat onregelmatiger qua helling, soms even wat vals plat stukjes om toch wat groter te schakelen en het tempo wat op te voeren. Het stijgingspercentage ligt hier gemiddeld op 7% en de top van de col ligt op 1660 m, dus we maken nog eens 763 hoogtemeters.
Johnny, Danny en Pieter bleven bij elkaar en reden vooruit, Harm-Jan, Henk en Bert rijden op eigen tempo hun klim en bleven ook op zichtafstand van elkaar rijden. Het is een wedstrijd op zich, ieder rijdt zijn eigen race en het gevoel om de top te bereiken maakt een boel goed, maar oh wat is het soms kloten en wat vervloek je die berg vaak voor het zover is. Maar klimmen is zo leuk , zo heerlijk ontspannen, je komt helemaal tot jezelf, fuck fuck fuck. Het is helemaal niet leuk, het doet alleen maar zeer en dan maar niet ontspannen en tot jezelf komen.
Maar dan de top, mooie uitzichten, en het lekkere gevoel het gehaald te hebben! Snel armstukken omhoog , body aan en in volle vaart naar beneden om de adrenaline door je lichaam te voelen gaan en bij iedere haarspeldbocht de betonnen relingmuur zeer dichtbij zien komen om daarna weer vol aan te zetten en de snelheid weer op te voeren tot boven de 70 km per uur. Ondanks dat het naar beneden gaat, is het toch nog knap inspannend om na iedere bocht vol aan te zetten, zeker als je al eindeloos veel haarspeldbochten gehad hebt en de benen al lekker warm beginnen te worden. Het is een zeer lange afdaling van 17,4 km die eindigt in Annecy. Het was gelukkig zeer rustig met verkeer maar het blijft altijd oppassen. Er liggen in veel bochten toch wel zand en stenen dus voorzichtigheid blijft geboden. Beneden is het wachten op elkaar en het geraas van de wind werkt nog even na als je tot stilstand komt. Johnny verliest in de afdaling zijn stuurdop, zoeken heeft geen zin, dus we rijden Annecy in om iets te drinken en te eten.
Het stadje is al helemaal in vakantiestemming, het is superdruk overal en de terrasjes zitten vol ondanks dat er toch nog wel een fris windje staat. We genieten van de koffie en de crepes en na een klein uurtje proberen we toch op zoek te gaan naar een fietsenzaak voor een stuurdop: tevergeefs. We maken ons rondje om het meer af en rijden via het mooie fietspad richting Doussard. Johnny maakt nog even een extra lusje om het af te leren en de rest geniet van de zon bij het huisje. Het totaal aantal km komt op 112 km en we maken 1450 hoogtemeters.
Vrijdag 4 juni, we staan op, het is bewolkt en nog redelijk fris. Het ontbijt wordt verzorgd door Pieter en Johnny, er gaan weer de nodige eieren, boterhammen en cruesli door en vol met koolhydraten en vezels stappen we op om onze 2e tocht te maken. Een rondje over de Col de Aravis: een berg van de 2e categorie. We rijden richting Albertville om in Ugine linksaf te draaien op weg naar Flumet. Meteen na de afslag gaat het omhoog en het blijft doorgaan, kilometers lang. De zon is er inmiddels al goed doorgekomen en het is stralend weer, ook de temperatuur loopt flink op dus het is zweten tijdens de klim. Het is heerlijk om een stukje langs een bergwand te fietsen die in de schaduw ligt of onder de bomen te rijden. Eindelijk is het hoogste punt bereikt en dalen we af naar Flumet. Ook nu weer gaat het met de neus op het stuur en steeds proberen om de topsnelheid omhoog te brengen. Maar de haarspeldbochten volgen elkaar snel op dus het blijft binnen de perken. Beneden aangekomen gaan we op zoek naar een terrasje voor een welverdiende pauze. Het stuk dat we nu gereden hebben, zo’n 40 km, is slechts een toegangsweg naar onze 1e klim, maar er staan al heel wat hoogtemeters op de teller. Het verbaasd ons hoe weinig er open is in zo’n mooi bergdorp. We vinden tenslotte een pizzeria aan een achteraf weggetje en zitten pontificaal in de zon te genieten van onze drankjes.
De gele paaltjes met info en het prachtige uitzicht
Na de korte pauze stappen we op om te beginnen aan de klim van de Col de Aravis als Danny ontdekt dat zijn achterband de geest heeft gegeven en er een fikse scheur in het loopvlak van de band zit. We hebben veel bij ons, maar geen buitenbanden, dus zit er niet anders op dan door te rijden in de hoop dat het goed gaat en zodra het kan een nieuwe band op de kop te tikken.
We starten vanuit Flumet op een hoogte van 910 m en klimmen gestaag omhoog, duidelijk aangegeven door de gele bermpaaltjes met daarop de kilometer, de hoogte en het stijgingspercentage voor de komende kilometer. Het is een mooie klim met schitterende watervalletjes en we houden bijna constant uitzicht op een bergkolos die nog bedekt is met sneeuw. De hemel is kraakhelder en de bergtop steekt mooi af tegen de blauwe achtergrond. Op een kilometer of 3 onder de top is het een lawaai van jewelste van koeienbellen en na het ronden van de haarspeldbocht zie je ze allemaal grazend op de schuine helling staan. Bij iedere beweging klinkt het geluid van de bel. En dan te bedenken dat er wel een stuk of 60 koeien staan. De klim is niet echt steil en loopt wel lekker en je kunt het tempo er wel redelijk inhouden. Na veel draaien en keren en op het eind nog door een tunneltje te zijn gereden komt de top in zicht en bevinden we ons op 1486 m. hoogte. Er is een fotomoment, iedereen wil weten dat hij deze Col bedwongen heeft. Hij zit dit jaar ook weer in het parcours van de Tour de France, op 13 juli tijdens de 13e etappe wanneer men van Morzine naar Saint Jean de Maurienne rijdt.
We nemen plaats op een terras op de top, pal in de zon en met een schitterend uitzicht op de bergen die nog met sneeuw bedekt zijn. Er wordt even bijgetankt en de cola en de crepes en pasta smaken goed. Dit is het echte genieten na een klim, hier doe je het voor, met vrienden uithijgen na een inspanning en relaxen om daarna je klaar te maken voor een heerlijke afdaling.
Aangezien Danny al een binnenband heeft moeten vervangen wordt het steeds riskanter en moeten we onze route wat aanpassen. We duiken de afdaling in, het eerste stuk is zeer overzichtelijk met prachtige haarspeldbochten die je mooi ruim aan kunt snijden om er toch met een lekkere hoge snelheid uit te kunnen komen om vervolgens weer vol aan te zetten. De wind raast je om de oren en je wilt harder en harder. Na kilometers dalen komen we in een wat drukkere omgeving en doorkruisen een dorpje en worden de bochten minder overzichtelijk, meer oppassen dus.
We komen allemaal goed aan in het dal en arriveren in La Clusaz waar we op zoek gaan naar een fietsen- of sportzaak. Niets van dat alles, het meeste zit nog dicht, dit dorp is helemaal ingesteld op de wintersport.
We vervolgen onze weg en rijden via de D909 richting Annecy. In Thones doen we een laatste poging en naast de Lidl zit een zaakje die een bandje heeft liggen. De laatste 40 km naar de camping in Doussard gaan lekker. Weer een heerlijke dag met voldoende kilometers en we meten 1740 hoogtemeters.
‘s Avonds halen we pizza en eten buiten aan de tafel met wijn en bier en praten nog wat na en pakken de kaarten er nog even bij om te zien wat we nog voor spannends kunnen gaan doen morgen. We moeten hier ten slotte wel van profiteren: het weer is ons goed gezind, vorig jaar hebben we door het slechte weer weinig kilometers kunnen maken dus dat zetten we zo mooi weer recht. We kijken met z’n allen naar de film van Michael Jackson – This is It en laten ons de drankjes goed smaken. Het is ook nu weer redelijk vroeg dat we het bed op zoeken en wederom verbazingwekkend snel is een ieder in diepe rust.
Zaterdag 5 juni, het is stralend weer, alle ramen en deuren kunnen meteen open, het is op de vroege morgen al aangenaam. We ontbijten zoals gebruikelijk met alles erop en eraan, maar het is voor sommigen niet makkelijk om zich vol te stoppen met de toch broodnodige energie.
Om 9.15 uur staan we al klaar om te vertrekken voor onze laatste rit tijdens ons verblijf hier in de schitterende omgeving van het meer van Annecy. We fietsen ons warm door langs de westkant van het meer te rijden om via daar vanaf Annecy af te zakken naar Servier waar we nogmaals de klim van de Col de Leschaux zullen doen.
Bij aankomst in Annecy breekt er een spaak in Harm-Jan’s achterwiel en hierdoor ontstaat er een lichte slag in zijn wiel. We vouwen de spaak om een andere en rijden door, echter na 2 kilometer in de klim begint het wiel meer te slingeren en besluit HJ om via het fietspad terug te keren naar de camping. De rest maakt de klim af en boven wordt er pauze gehouden en wacht de beloning. Cola met een forse taartpunt, die naar later bleek ruim € 6,- te kosten. Hij was groot, maar dit was toch iets aan de dure kant. Hopelijk heeft die een ieder gesmaakt.
We dalen langs dezelfde weg af waar halverwege de dorpsgek op de weg staat te zwaaien met een stok en doet alsof er iets aan de hand is. We matigen ons tempo om even later weer in volle vaart af te dalen. De benen voelen nu toch wel zwaar en de inspanningen van de afgelopen 3 dagen worden merkzaam. Johnny, Pieter en Danny besluiten nog een fikse beklimming te doen, terwijl Henk en Bert ook de camping opzoeken om op adem te komen en na te genieten van het lekkere tochtje en het mooie weer.
De temperatuur is fors gestegen en het is gewoon broeierig warm en er is geen wind. En anderhalf uur later komt ook de rest van het team binnen na hun beklimming van de Col de la Forclaz. Een steile klim die begint in het dorpje Vesonne op 495 m en vandaar uit met hier en daar zeer steile stukken eindigt op een hoogte van 1150 m. Het uitzicht is hier fantastisch, het hele meer ligt aan je voeten en je hebt een schitterende blik op de camping waar we zitten. De werkelijk honderden paraflyers springen nog een honderdtal meters hoger van de berg om na een lange vlucht op nog geen 100 meter van ons vakantiehuis te landen.
In de afdaling die volgt richting Verel krijgt Pieter een klapband als hij door een gat rijdt, gelukkig op een recht stuk en niet vlak voor een scherpe bocht, dus met veel geluk veilig kunnen stoppen en een bandje wisselen. Bij aankomst in Talloires gaat het zuidwaarts richting Doussard, op naar een welverdiend biertje.
Er wordt weer nagepraat, allemaal heerlijk in de zon en muziekje erbij. De gitaren worden erbij gehaald, we hebben ze ten slotte niet voor niets meegenomen. Er is ook genoeg tablatuur voorhanden en er zijn altijd genoeg nummers die iedereen wel kent, dus het is gezellig op onze laatste fietsdag van ons ATB-uitje. Time flies when you’re having fun en na een paar uur spelen maken we ons op om naar Annecy te gaan om te eten. We rijden met de bus de route van de Col de La Forclaz, we kunnen de route vanuit een comfortabele positie bekijken en voor de 3 nog even een terugblik op hun, een paar uur eerdere, prestatie. We genieten op de top nog even van het magnifieke uitzicht en rijden door om in een zeer druk Annecy aan te komen.
Het is volop vakantiestemming in het stadje en alle terrassen en restaurants zitten vol. Het is een zwoele zomeravond dus iedereen wil buiten zitten en dat maakt het voor ons moeilijk om een tafeltje te vinden. Maar na een leuke wandeltocht door het drukke centrum vinden we dan toch een prachtig plekje aan het water en ook niet onbelangrijk, aan de doorgaande wandelroute. Dus er valt genoeg te zien en te beoordelen, iets waar we ons niet schuldig aan maken het gaat ten slotte om het karakter, iets waaraan nog wel eens getwijfeld wordt. Het blijft lachen om met 6 mannen naar al die vrouwen te kijken en alle opmerkingen aan te horen. Het bier en het geserveerde eten smaakt werkelijk heerlijk en de sfeer is alsof je in hoogzomer op vakantie bent. Na het afrekenen lopen we nog even het centrum in om nog een ijsco te bestellen bij een van de vele ijssalons en komen zo aan bij de bus.
Thuis nog even inventariseren wat er nog op moet aan drank en ook dit is geen probleem.
Tegen 12 uur maken we ons op om naar bed te gaan en het is snel rustig in de keet.
Zondag 6 juni, we staan extra vroeg op , zo tegen 7 uur om ervoor te zorgen dat we op tijd kunnen vertrekken. Er staat een terugreis van 1050 kilometer op de planning. Na het ontbijt is het een team van 6 man die als een stel mieren door het huisje heen lopen om ieder hun taak uit te voeren zonder iets te zeggen en na nog geen uur staan we kant en klaar met ingepakte auto’s, schoongemaakt huisje en klaar voor vertrek. Om 9.15 rijden we van de camping om in St. Jorioz nog even te tanken en de terugreis te aanvaarden. Via de N201 rijden we naar Geneve waar we de autoweg opdraaien richting Lausanne en Basel. Het is bloedheet en de thermometer loopt op naar 32 graden, helaas werkt de airco in de bus niet en moeten de ramen maar open gezet worden. Heel in de verte wordt de lucht al donkerder en het kan ons niet snel genoeg gaan regenen. De temperatuur in de bus zakt niet onder de 29 graden. Maar we rijden gestaag door en ondanks het vele oponthoud door de wegwerkzaamheden blijft de geplande aankomsttijd van de Tom Tom nog binnen de perken. We maken tegen 19.00 uur nog een laatste stop om even lekker te eten op een terras bij een “raststatte” en zitten daarna al snel op de A31 waar het lekker snel opschiet, richting Nederland.
Er wordt even overlegd hoe de “afzetroute” zal lopen en via Noordscheschut, Bakkerneslaan, Aardenburg en Elzencamp kan Bert om iets over 22.00 uur worden afgezet aan het Damhert en wordt de bus teruggebracht naar Rimato, waar Marc al staat te wachten.
Eindconclusie : Een super geslaagd ATB – wieleruitje, fantastisch mooie omgeving, machtig hoge bargen mit donders steile weggeties, lekkere crepies, veule cola, heerlijk weer en een super gezellig team!
